Naar het schilderij ‘Het Laatste Avondmaal’ (1464-1468) van Dirk Bouts – Sint-Pieterskerk Leuven
Het avondmaal opnieuw verbeeld. In plaats van Jezus staat nu een kind centraal, symbool voor de toekomst. Rond de tafel plaatste Finch afgevaardigden van partijen die vechten om de ruimte. Of beter gezegd: vochten.
Want vanaf nu gaan we het anders doen. We gaan in gesprek. Écht gesprek. En het kind wijst de weg. Alle lijnen in het schilderij zijn gericht op dat goddelijke rustpunt in de menselijke chaos. Zonder belemmerend ego en met oog voor het geheel.
Voedsel, veiligheid, verbondenheid: in de kern hebben alle mensen dezelfde behoeften. Waaronder ook vertrouwen, in de medemens en in de toekomst. Een stukje eensgezindheid als volk. Pas wanneer we elkaar niet als tegenstander zien, ontstaat ruimte voor begrip.
Wij mogen de toekomst van onze kinderen niet verloochenen. Dat vraagt offers. Het besef is ingedaald. Eindelijk. En het kind ziet dat het goed is. “Voorwaar, Ik zeg u dat geen van u Mij zal verraden.”
Dit is niet het laatste avondmaal.
Het orginele werk
