wie is joe finch

Joe Finch begon niet als schilder, maar als fotograaf. Hij werd opgeleid in de analoge traditie van licht, kleur en compositie. Op een avond besloot hij te leren schilderen, maar hij had geen verf, geen kwasten en geen doek. In plaats daarvan dook hij achter zijn computer en begon hij te experimenteren met hoge-resolutiebeelden van oude meesters. Hij fotografeerde hedendaagse objecten onder hetzelfde licht en plaatste deze digitaal in historische schilderijen. Zo ontstond zijn eerste werk: Mind Twister.

Maar een digitaal beeld was niet genoeg.

De vraag werd niet langer hoe hij een nieuw beeld kon maken, maar hoe hij dat beeld kon laten bestaan als een echt schilderij. Dat werd het begin van een zoektocht die inmiddels meer dan tien jaar duurt.

Finch verdiepte zich in alles wat een schilderij een schilderij maakt. Niet alleen in verf en penseelstreken, maar ook in panelen, houtsoorten, vernislagen, craquelé, veroudering, museumlijsten en de fysieke aanwezigheid van een werk. Hij werkte met dezelfde materialen en leveranciers die ook door musea worden gebruikt en raakte gefascineerd door de werkwijze van meestervervalsers. Hun kennis van historische technieken inspireerde hem om een volledig eigen methode te ontwikkelen waarmee hij de uitstraling, diepte en gelaagdheid van klassieke schilderijen zo dicht mogelijk weet te benaderen.

Tijdens een van zijn experimenten ontdekte hij iets onverwachts. De pigmenten van een afdruk lieten los van het oppervlak. Wat eerst een mislukking leek, bleek een doorbraak. De oorspronkelijke kleuren konden opnieuw met een penseel worden opgenomen en vervolgens verder worden opgebouwd in verf. Die ontdekking vormde de basis van een techniek die hij het Anachronistisch Transferproces noemt.

Finch noemt zichzelf geen schilder in de traditionele betekenis van het woord. Geef hem een leeg doek en hij zal geen Rembrandt schilderen. Zijn werk ligt ergens anders. Hij ontwikkelt systemen, technieken en materialen waarmee hij historische schilderijen opnieuw laat ontstaan en ze tegelijkertijd opent voor een nieuw verhaal.

Zijn werken bestaan grotendeels uit het oorspronkelijke beeld. Hij voegt slechts één nieuw idee toe: een object, detail of ingreep uit de 21e eeuw. Door fotografie, digitale beeldbewerking, het Anachronistisch Transferproces, verf, veroudering en handwerk vloeien oud en nieuw samen tot één overtuigend geheel. Zijn interventies zijn vaak zo zorgvuldig uitgevoerd dat ze voelen alsof ze altijd al onderdeel van het oorspronkelijke schilderij zijn geweest.

In essentie is Joe Finch een conceptueel kunstenaar. Zijn fascinatie ligt niet bij het kopiëren van de oude meesters, maar bij het samenwerken met hen. Zijn werk onderzoekt wat er gebeurt wanneer een hedendaags idee wordt toegevoegd aan een beeld uit de zeventiende eeuw, waardoor verleden en heden, origineel en interventie, langzaam in elkaar overvloeien.

In 2024 bereikte het werk van Joe Finch letterlijk de maan. Een van zijn kunstwerken werd opgenomen in de Lunar Library Capsule aan boord van de Odysseus-maanlander, waarmee zijn werk naast dat van kunstenaars als Pablo Picasso, Michelangelo en Jeff Koons op het maanoppervlak terechtkwam.

Voor deze historische missie maakte Finch een werk over klimaatverandering, een thema dat regelmatig terugkeert in zijn oeuvre.

Zijn kunst verbindt geschiedenis met het heden en gebruikt iconische beelden uit het verleden om de wereld van vandaag een spiegel voor te houden. Finch zoekt daarbij bewust het randje op, omdat juist daar nieuwe gesprekken ontstaan.