Naar het schilderij Tarwevelden (ca. 1670) van Jacob Isaacksz. van Ruisdael – The Metropolitan Museum of Art, New York

In dit beroemde veldgezicht creëerde Van Ruisdael een indrukwekkend beeld van gecultiveerde natuur: door menselijk ingrijpen gevormd en onderhouden. Terwijl cumuluswolken de hemel onheilspellend domineren, versterkt Finch de dreiging met de stofwolken van een ronkende spuitwagen. Op de weg nadert een man een vrouw en kind. Finch liet hen de handen voor hun mond slaan. In de zeventiende eeuw werd hier niet gespoten.

Landbouw en de menselijke leefomgeving lagen elkaar ook geen strobreed in de weg. Tegenwoordig is tussenbeide een buffer van vijftig meter verplicht: de spuitzone. Die regelgeving loopt achter. Er is nu precisiespuiten zonder nevel, biologisch spuiten, injecteren en zelfs landbouw waarbij helemaal geen gewasbescherming meer nodig is doordat we in staat zijn om de bodem te cultiveren.

De agrarische vooruitgang steekt de hand uit naar de natuur én de woningbouw. Maar zolang de spuitzonering van kracht blijft, blijven overal stroken grond van vijftig meter onbereikbaar. De aannemer, de dorpeling en de boer kijken elkaar vragend aan. Ze kunnen er allemaal niks mee. Papieren realiteit blokkeert de echte realiteit, onder een onveranderde wolkenlucht.

Medium - Mixed media (acrylic paint, wood panel, digital and manual interference)
Edition - Unique
Frame - Antique Museum frame
Artwork Size - 81 cm x 97 cm

‍